Europa, wat heb je daaraan?

Eigenlijk is dat gemakkelijk uit te leggen. Je kunt immers voor elk te verhandelen product of productgroep, als land met elk van de 26 andere EU-landen (en met elk van de geassocieerde landen zoals Noorwegen), 26 commissie optuigen om (veiligheids)specificaties af te spreken; voor alle kinderspeelgoed, drogisterij- en medicijnspul, elektronica, witgoed, auto's (gordels, kinderzitjes), enz. enz. Elke vier jaar nieuwe onderhandelingen voeren want er verandert natuurlijk wel eens wat. Al die commissies kosten klauwen met geld, leveren een geweldige papierwinkel en overhead op: 27 "Inspecties van Dittum of Dattum, Autoriteiten en (advies)Raden van Dittum en Dattum" enz. enz. En producenten,handelaars, transporteurs en administrateurs worden gillend gek want hebben ze met 27 sets productspecificaties en regelgeving te maken: 27 formulierenstromen (grensoverschrijdende in- en uitklaring, verzekeringen, controles; per grensoverschrijding anders natuurlijk), 27 markten, 27 valuta's die elk moment andere waardes hebben en 27 Dittum- of Dattumclubs die plots de spelregels tijdens het spel veranderen. En wie betaalt uiteindelijk de rekening? Juist: de klant, 27 keer….!

Het is duidelijk dat één commissie voor één markt van bijna 560 miljoen mensen ietsje handiger is. Dát biedt pas kansen voor ondernemers! De EU biedt jonge ondernemers ook de mogelijkheid om een buitenlandse stage te lopen via het Erasmus for Young Professionals programma (zie www.erasmus-entrepreneurs.eu).

Kansen benutten is in Europa sowieso veel gemakkelijker. Tijdens je vakantie kun je op de plaats van bestemming een 'concu-lega' opzoeken en bijvoorbeeld afspreken over en weer elkaars producten te verhandelen zonder koersrisico's, en zonder daar zelf een nieuwe fabriek of winkel voor te bouwen (hoewel, iets voor uw zoon of dochter?). De ‘vrije uitwisseling van producten en diensten’ binnen de EU, maakt de wereld stukken eenvoudiger.

Ja maar Europa is zo duur! Dat is ook niet zo. De meeste gemeentes zijn duurder en veel hobby’s (golf en paardrijden) ook. Maar doordat die 27 landen op één plaats bij elkaar komen om te bekvechten en onderhandelen, is er al ruim 50 jaar geen oorlogsbom op mijn huis gevallen. Het zou mij zeker 50-100 jaar hard werken kosten om in dat geval weer opnieuw een huis te hebben. Ook ben ik niet gesneuveld op een of ander slagveld of in een gaskamer. Ouders kunnen steeds vaker zelf hun kleinkinderen zien opgroeien tot volwassenen en hun achterkleinkinderen tot peuters. Hoe vaak is dat in de geschiedenis van de mensheid gebeurd?

Daar heb ik die kleine 300 euro per jaar graag voor over.

En voor wie meer wil weten: de oud EU-parlementariër Bob van de Bos van D66 heeft op 28 april zijn boek ‘Europa, Wat heb ik eraan ?’ hernieuwd (zie ww.bobvandenbos.nl). Dat zal zeer de moeite van het lezen waard zijn; ik heb de eerdere 2003-editie gelezen. Bob is overigens geen kandidaat, Sophie in 't Veld wél (www.sophieintveld.nl). Op www.twitter.com is ze ook te vinden (lijstrekker).

Meer informatie over de D66-kandidaten voor het nieuwe Europese Parlement en het D66-verkiezingsprogramma: www.d66.nl/d66nl/item/europees_parlement

Bernard Verlaan/19/5/2009